Magische mislukkingen en perfecte imperfecties

Mijn reis naar balans in ouderschap

Het was 22:15 uur donderdagavond. De volgende dag stond mij een drukke werkdag te wachten. Ik was al bijna 3 uur bezig om onze dochter Nola – toen 2,5 jaar – in slaap te krijgen. Ik had alles al geprobeerd, de details zal ik besparen. Ik was ten einde raad. Helder denken kon ik niet meer. Het serieuze slaaptekort begon zijn tol te eisen. Op dat moment voelde ik me de slechtste moeder effer. Totaal incompetent.

Het moederschap. Het maakte mij in eerste instantie vooral heel onzeker. Onzeker, als ik niet wist wat Nola nodig had, als ik haar niet begreep of twijfelde hoe ik moest handelen. Ik kwam een onzekerheid van mezelf tegen die ik niet eerder zo had gevoeld.

Ik wilde de rol van moeder heel goed vervullen. Eigenlijk wilde ik de perfecte moeder voor haar zijn. Ik wilde dat haar niets te kort zou komen. Ik ben daar niet de enige in, ik weet dat dit herkenbaar is voor veel ouders.

Omdat ik het zo goed wilde doen, was ik vooral op haar gericht. Wilde ik voorkomen dat zij zich niet goed zou voelen, dat ze iets tekort zou kunnen komen. En hierdoor cijferde ik mezelf weg.

De verandering kwam toen ik de opleiding Aware Parenting ging doen. Toen leerde ik wat kinderen écht nodig hebben. En misschien nog wel belangrijker: ik leerde wat ík als ouder nodig heb.

En dat ging niet alleen over tijd maken voor yoga, vriendinnen of andere dingen waar ik van oplaad. Want dat deed ik deels wel.

Het ging voor mij over verbinding. Hoe ik echt verbinding kan maken met mezelf. Mezelf liefde, rust en vertrouwen kan geven. Hoe ik ruimte maak voor mijn eigen emoties.

En hoe ik vanuit deze plek verbinding kan maken met de ander. Met bijvoorbeeld Nola, maar ook met Ivo en vrienden.

Nu sta ik op een heel andere plek. Ik geniet van het ouderschap. Ik kan omgaan met de behoeften van mijn kinderen én die van mezelf. Ook als dit niet op één lijn lijkt te zitten.

Natuurlijk kom ik nog steeds in situaties waarin ik even niet weet hoe ik het beste kan handelen. Of word ik getriggerd en handel ik op een andere manier dan ik zou willen.

Wat nu anders is, is dat ik terug kan keren naar mijn vertrouwen en weer verbinding kan maken met mezelf en de ander. Dat ik bijvoorbeeld mijn hand op mijn hart leg, een paar keer diep ademhaal en het moment zo weet te keren.

“Juist door het niet perfect te doen, ben ik een voorbeeld voor mijn kinderen”

Dan voel ik de opluchting en rust en weet ik dat ik het niet perfect hoef te doen. Dat juist door het niet perfect te doen, ik een voorbeeld ben voor mijn kinderen. Dan leg ik mijn kinderen uit dat als ik te hard schreeuw, dat ik mijn rust even kwijt was, tijd voor mezelf nodig heb en dat ik ze niet wilde laten schrikken.

En weet je wat de belangrijkste stap is geweest om hier te komen?

Hulp vragen en het niet alleen te doen. Maar ook het delen van waar ik mee bezig ben en wat me bezig houdt. Dus eigenlijk verbinden. Er staan een aantal hele fijne vrouwen om me heen bij wie ik altijd terecht kan. Bij wie ik een whatsapp berichtje inspreek als ik boos ben geworden op een van de kinderen of juist mijn geluk deel als ik me voel overstromen van liefde en dankbaarheid.

Welke ontwikkeling maak jij door als ouder?

Annalies

Annalies

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *